تبلیغات اینترنتیclose
خواب بیدِم، خواب بیدم صلاة ظهر سفره کنار ( شیون فومنی )
پیچک ( شیون فومنی )
شعر و ادب پارسی( سیداحمد میر فخری نژاد)




امتياز : | نظر شما : | لينك ثابت



نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 3 آذر 1395 توسط سید مجتبی محمدی

 

فوخوس

 

خواب بیدِم، خواب بیدم صلاة ظهر سفره کنار
مَرِه اُشکُفته یِهو شَلٌه پِلا (یهو برنج تو گلوم گیر کرد)
بیلاوارِس می نفس هَ ایور بیجیره شو، بُجور نَمو
ولهسته حصیر مرزه می چنگ
رو به قبله بمانست می دوتا لنگ
اسَ می ماره بیدین چی کودَندَرِه هَچین صحرای دشت کربلا
می ضعیفه ایج گره م هفتا خانه اوطرف
همساده یه واقفه کود. (جیغ همسرم هم هفتا خونه اونطرف تر رو با خبر کرد)
عالمه خو سر فوکود .
نشه سوزن توَدَن ایرٌه بیجیر
اینَفَر سر به رهنه
اینفَر بی کَتَره
جی پیله آدم و زاک و جَغله
اَمی خانه راه نیه .
زَی میشین دو سالیه ، بی دیل و غم
کره اَیوَن خو دماغه فینیزیکه والِسه
کوچیته م قونداقه یه خشکه چو چو ماکوی زنه. (کوچیکه هم پستونک میمکه)
من ولی می دست و پا لحمه هچین (دست و پام بی حسه)
مردمه چوپ چوپه یه گوش آنِی دَرَم.(به پچ پچ مردم گوش میدم)
اینفر گه:
" گور به گور خشکه داره زنده بو، بوجور شویی"
(زنده بود از دیوار بالا می رفت)
دُیٌمی رو کونه، گه اوٌلیه:
" خواخوری، تی زبانه بیمیرم، عذبی می دومم بیگیفته، کله سگ بوخورد"
سیٌمی وگرده گه:
" مست لا مست آمویی بخانه شب"
چهارمی مگویه، لب نجنبانه. (چهارمی حرف نمیزنه)
پنجمی درازه ده:
"همیشه قمار کودی ، نزول دهی"
هتو شیشمی نفر، هفتمی، هشتمی، نهمی، دهمی ، بیستمی، سی امی
تا که نوبت فرَِسه آخریه.
"بلا نسبت ، بلا نسبت ، مثل سگ به لاب آیه ، خوب نیه بمرده پشت سر بیگید. اَسه هرچی بو ، بوشو. بیچاره دست جی اَ دونیا کوتایه." (...مثل سگ به واق بیاد... )
من اَسَ دَونگمه.
من اسَ دونگمه. خدایه گم بیدیی آخرِ آدم بوستَنه؟
کره می خون خونه خوردن دره بو. (خون خونمو میخورد)
مره وسی ایته پایه بیگیرم دکفم اَ سبزی پاک کنان جان (سبزی پاک کن= کاسه لیس)
آخه ماتم.( آخه تعجب کردم.)
آخه ماتم، اَ بیکاره آدمان
اشانی که تا هوای پس دینید
دو تا پا دارید، دو تا پا قرض کونیدی گروختنی
اشانی که دو گونی تی مره گید دونوکونید تی مره گید
اشانی که یک شی (شاهی =پول قدیم) ره سر ولوینید
(بخاطر یک شاهی سر مردم رو می برند)
اگه آسمان بشی جی ویشتایی ( از گرسنگی)
کوره دهشایی م تره به دست ندید
اَ بیکاره آدمان
هشان ، هشان ، او روزان که سر بی شام نییمی زمینه سر
تا گلو چالیک دارابوم قرض میان
قول معروف ، می دیمه سیلی مره سرخ کودیم
او روزان، او روزان
او روزان چی کودید؟
هتو فکر و ذکر دوبوم که ایدفعه شلوغی کنار بوخورد.
راه واکون، راه واکون
عیزائیل بومو بینیشته می اتاقه سرجاکِش
ایته گل مره به دسته دهه که بو بکش
می چومان داغ لاره مات ببرده یه (گیج، گنگ)
بیشنوسته بوم آخر عیزرائیل لبچ ایته به زمین نهه ایته م به آسمان
انه چشمان میجیک(=مژه) ره دوبو(=راه می رفت) زمین خاک واسوخه
ای ذره م اتو نبو که مره بوگوفته بید
گرده مرغانه منه.
خنده رو ،با وقار،
جی اشان که مره دوره کوده اید آدم تره
خیلی خیلی بختره
عیزائیل گله تا هتو برم
می دماغ لچگی ایدانه عسکه(=عطسه) زنم
ویریزم بازم می جا سر نیشینم
قل نهاره، قل نهار
کره جارو داره ایوانه می مار
می زنانه م کله آتش دوگوده
پرده پوش کناره خورده نهه، آفتاب دتابه
رو به قبله چیه؟ ایزراعیل کیه؟
آخر برجه، می دیل به سر بمو
صاحب خانه کرایه خانه دیره بو.
 
 
شیون فومنی



امتياز : 0| نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت

موضوع : اشعار شیون فومنی-10, | بازديد : 350